پری دریائی

 اگر هنوزم آدمی باشه که بعد از چهارده سال باهم بودن طرفشو بپرسته و هنوزم عطر تنش براش بهترین بوهای دنیا باشه . هنوزم فکر کنه که طرفش قشنگترین و بی نقص ترین صورت دنیارو داره و تازه بعد از اینهمه سال بازم حرف برای گفتن بهم داشته باشن و از حضور هم بیشترین لذت دنیارو ببرن ، اون فرد میتونه ادعا کنه که آدم خوشحالیه .

 شادی آدما رو از برق نگاهشون میشه فهمید .

اینروزا  حسابی کتاب میخونم و اندازه یک دنیا لذت میبرم . عادتی که دارم اینه که دلم میخواد زیر نوشته هایی که به دلم میشینه خط بکشم یا اونا رو جایی بنویسم که جلوی چشمم باشن :

 Now I know that our world is no more permanent than a wave rising on the ocean. Whatever our struggles and triumph, however we may suffer them, all too soon they bleed into a wash, just like watery ink on paper

 Memoirs of a geisha

الان یه لینکی رو دیدم . یاد اون وقتی افتادم که راهنمایی بودم . یادم نیست چه سالی . ته کمد مامانه زیر لباساش یه بسته کاندم بود که عکس پرتقال روش بود . به خودش که میگم اصلا یادش نمیاد . یه دونه اش رو یواشکی بردم مدرسه . دقیقا نمیدونستیم به چه دردی میخوره و دختر باید استفاده اش کنه یا پسره یا .... کلی باهاش خندیدیم . توشو پر آب کردیم و بچه ها دستشون بیل گرفتن و یکی هم تو فرقون نشست و همه با این کاندوم باد کرده عکس انداختیم . بعدشم از ترسمون انداختیمش تو خرابه های پشت مدرسه . حالا یادم نیست که فردا صبحش واقعا یکی آورده بود اونو رو میز معلممون انداخته بود یا شبش خواب دیدم .

اینم این لینک از یه کارخونه تمام اتوماتیک .

پ ن :  اینارو ظهری نوشته بودم و پست کردم . جالبه که دیدم خود بخود پینگ هم شدم ! یا نکنه یکی از شماها که نوشته هامو خوندین پینگم کردین ؟ بعدش رفتم بیرون و هنوز نیم ساعت نشده یه تصادف بدی کردم . بعد باخودم گفتم مرده شور این وبلاگ نحس رو ببرن . هروقت دوکلوم نوشتم یه بلایی سرم اومد . این سومین دفعه هست که دقیقا اینطوری میشه .

راستی هرکی تو کامنتهای پست قبلی سوالی ازم کرده بود ، جوابشو دادم .

فعلا خیلی خمارم. یکی از درسام دیروز امتحان فاینالش بود. دوشب تمام شبی فقط یک ساعت خوابیدم . روز سه شنبه که امتحان میان ترم نقشه کشیم بود و طبق معمول بالاترین نمره کلاسو گرفتم . هرچی رشا میگه دیوونه بس کن اینقدر خودکشی نکن . آخرش چی . تو کتم نمیره که نمیره . البته اینکه هر جلسه هم تمام بچه ها دورم جمع میشن و دلشون میخواد کاراموببینن و هی از محشر بودن کارام تعریف میکنن ، انگار باعث شده که تو درواسی گیر کنم و دیگه کار معمولی نمیتونم تحویل بدم . ساعت ۵ هم که رسیدم خونه، بکوب تا ۵ صبح فرداش روی تون پروژه هتله کار کردم . بعد چون امتحان داشتم یه نیم ساعتی کف زمین دراز کش درس خوندم و بعدش همونجا بیهوش شدم . ساعت شش و نیم صبح  هم که بهدونه رو کله من رژه میرفت . تازه بعد از امتحانم هم رفتم خرید و با اون کفشای پاشنه بلند چند ساعتی رژه رفتم تا اینکه احساس کردم که دیگه پوست کف پام رفته ، خداجون آخه من چقدر سگ جونم .

با ننوشتن سر لج و لجبازی افتادم . خیلی خیلی روزای عجیبی رو میگذرونم . اصلا و ابدا هم نمینویسم . دیروز یه دوست گوگولیم از ایران اومد . کلی وقتی براش تعریف... میکردم ، گفته دلش چقدر برای شنیدن صدام و شلوغ پلوغیام و شیطنتهام تنگ شده . کلی غش غش کردیم و جیغ و داد راه انداختیم . بهم میگه یکی از استادا تو یکی از درسا انداختتش . بهش میگم خره یادته هر جلسه براش شکلات لیکور دار میبردم ، همونا باعث شد بمن بده ۸۵ . ببین اگر شراب براش میبرم چی میداد . بعدشم بهم میگه میبینی اگر حرفتو گوش کرده بودم و  سر پرزنتیشن ها یا لنگامو مینداختم بیرون یا از بالا یه چیزی نشون میدادم الان این درس کوفتی رو پاس کرده بودم . ( آخه من هربار سر بسرش میذاشتم که حالا که درس نمیخونی پس این بلوز بافتنی کلفت و شلوار سیاه چیه که پوشیدی بعدشم میخوای بهت نمره بده ) درسه هم اونقدر مزخرفه که اصلا آدم نمیتونه دوباره بگذرونه .

دوتا درخت و چند تا بوته بی خاصیت تو حیاط پشتی خونمون داریم که همش میگفتیم از ته بزنیمشون و یه چیز خوشگل جاشون بکاریم . امسال درختا غرق گلهای اقاقیای زرد شدن و بوته ها هم غرق گلهای زرد و سرخابی و قرمز آزالیا . اونقدر خوشگلن که کلی کیفور میشم . این مالک قبلی خونمون هرچی دستش اومده اینور و اونور خونه کاشته و هر هفته یه مدل گلی در میاد . یه هفته انواع لاله اونم چه رنگایی . یه هفته  هشت نژاد مختلف  نرگس داشتیم . حالا زنبق و .... هفته پیش هم یه درخت کوچولو با شکوفه های  صورتی گیلاس کاشتیم که امیدوارم تندی بزرگ بشه . دیگه بعله چند روز پیش تولد بهدونه بود که سه ساله شده و مابراش کار خاصی نکردیم چونکه مادر عروس خیلی سرش شلوغه . قراره اینهفته براش تولد بگیرم . رشا یه خونه باربی گنده چتد طبقه براش خریده که همه وسایل خونه رو منجمله آسانسور داره . من که هنوز ندیدمش اما خدا میدونه که وقتی بچه بودم چقدررررررر حسرت داشتن همچین چیزی رو داشتم .

دورو برم پر شده از آدمای شرطی . دوست درست و حسابی نیستن . فقط هرکدوم تو یه موقعیتهای خاصی پیداشون میشه و بعضیاشونم بدرد هیچی نمیخورن . بیخاصیت کامل . فقط نمیدونم که چرا هستن . اصلا و ابدا آدمایی رو هم که زبونشون یه چی میگه و دلشون یه چی دیگه رو نمیفهمم . میدونم که خودم زیادی رک و راحتم . اصلا حوصله بازی کردن ندارم . گاهی شیطونه میگه یه خونه تکونی بکنم و یکم دورو برمو خالی کنم . 

آهان این بگم و برم . از اونجاییکه این شهر ما همیشه خدا بارونیه و همیشه همه از هواش مینالن ، تصمیم گرفتم که از ته دلم دوسش داشته باشم و اصلا مثل همه شکایت نکنم . روزای آفتابی خیلی خوشحال باشم اما روزای ابری و بارونی هم خوب باشم . واسه همین از من نپرسین هوا چطوره . چون همیشه میگم خوبه .

اینجا یکشنبه روز مادر بود . بهدونه چند روزیه که یه مدرسه جدید میره . این مدت رو خیلی دنبال یه مدرسه خوب میگشتم که با اون چیزایی که من مد نظرم بود سازگار باشه . درمورد این مدرسه جدید و متد تدریسشون بعدا مینویسم ( بخاطر خانوم شین هم که شده ) . حالا دیگه دخترم Preschooll میره که مخصوص بچه های سه سال تا پنج ساله . ضمن اینکه مانتسری هم هست  و باید از این لباسهای فرم و دامن پلیسه ای و .... بپوشه . روز جمعه وقتی که رفتم دنبال بهدونه ، دیدم دوید و اومد و داد زد سورپرایززززززززز و یه بسته کادو شده خیلی بانمک بهم داد . روش یه قوری با کاغذ بریده بودن که روشو خودش نقاشی کرده بود و قلب چسبونده بود و توش برام نوشته بود :

Dear Mom

Happy mother's day

Love...

و روشو با عکس برگردون تزئین کرده بود و یک طرفش رو هم یه بسته چای تی بگ چسبونده بود . یه قاب کوچولو هم با چوب بستنی برام درست کرده بود که یه متن خیلی قشنگی توش نوشته و دورشو خط خطی نقاشی کرده بود و روی نوشته ها هم عکس دستشو نقاشی کرده .

وقتی هم که اینارو بهم داد تند تند شروع کرد یه آهنگی خوندن که میگفت If you want a dance, بعد تند تند باسنشو قر میدادو میخونه Dance dance dance و بعد میخونه If you want a hug, I give a big one و بعدش محکم بغلم میکنه و بعدش If you want a kiss، بعدش یه ماچ آبدار بهم میده و بعدش همینطوری تند تند انگلیسی بلغور میکنه و منم با دهن باز نگاهش میکنم که کی اینقدر بلبل زبون شده و انگلیسی رو با لهجه غلیظ کامل و بی اشتباه حرف میزنه .

اگر بدونین چقدر از گرفتن این کادو خوشحال شدم . درضمن اینکه نتونستم برای باز کردنش تا یکشنبه صبر کنم و همون جمعه نصفه شبی بازش کردم و خیلی خیلی بهم چسبید . البته  خوب شد که ازش عکس گرفتم که برام یادگاری بمونه چون فرداش دیدم که گرفتتش زیر آب و همه گلهاشو ریز ریز کرده و دیگه از لاشه اش هیچی نمونده .

اینروزا دخترم واقعا واقعا بزرگ شده . هنوزم خیلی شیطون و با انرژی هست . هنوزم عین این خانوم رئیسا دستاشو به کمرش میزنه و محکم و مصمم دستور میده که بهش میگم میخواد مبصر مدرسه موشا بشه . اما هر روز اونقدر حرفای بانمک و گنده تر از سنش میزنه که دلم براش غش و ضعف میره . مثل اون روزی که من میخوام تندی حاضر شم و لخت جلوی کمدم ایستادم و لباس پیدا نمیکنم بپوشم ( مرضی که خیلی خانوما باهاش درگیرن ) و بعد با خنده به بهدونه میگم میدونی دخترم ، مامیت هیچ وقت لباس نداره بپوشه و اون بغلم میکنه و آروم برای دلگرمی چندتا میزنه پشتم و میگه Momy you'll be fine !

 یه چیز خیلی بانمک دیگه هم که اینروزا هی میگه اینه که وقتی یه کاری رو خراب میکنه و یا نمیتونه ، میگه Oh men !

 دیگه اینکه خیلی دلم میخواست که از روزهای فوق العاده ای که دارم و پروژه هام و آدمای جالبی که تو این مدت باهاشون آشنا میشم بنویسم اما اصلا وقتشو ندارم . اینروزا اونقدر سرم شلوغه که ده دقیقه هم غنیمته و مجبورم که از خواب و استراحتم بزنم . دارم روی یه پروژه بزرگ برای دیزاین سوئیتهای سه طبقه ۱۸ واحدی یک هتل کار میکنم . از مبلمان و سرویس خوابش و آشپز خونه اش گرفته تا کف زمینش و کاغد دیواریش و .... یک کتابچه چهل پنجاه صفحه ای فقط نوشتن Furniture specification این پروژه هست . همه گروههای این پروژه چهار یا پنج نفرن . از شانس من هم گروهی من فقط یه دختر Dumb blond بی خاصیت هست که با درکونی هم نمیشه ازش کار کشید و این یعنی تمام بار این پروژه رو دوش منه که خیلی منو کلافه میکنه  . با بقیه درسهایی که این ترم دارم و مخصوصا نقشه کشی های سه بعدیم و امتحانهام ، واقعا واقعا وقت کم آوردم و استرس زیادی پیدا کردم .

خوش باشین و شنگول

از چند روز پیش هی رشا میپرسید که تو سه شنبه ها که از کلاس میای خونه خسته هستی؟ منم هی میگفتم که نخیر چرا خسته باشم . خیلی هم شنگول و پر انرژی هستم  . دیشب کارم تو کالج طول کشید و تقریبا یک ساعتی دیرتر اومدم بیرون . دو شب متوالی بود که فقط دوساعت میخوابیدم اما درعوض بهترین کار کلاس رو تحویل دادم  و بابت کل روز خوبی که داشتم خر کیف بودم . یک ساعتی هم تو ترافیک گیر کردم . تا در خونه رو باز کردم ، دوتا عشق زندگیم ریختن رو سرم و منو با هپی برت دی و ماچ ماچ بازی و قر و کادو سورپرایز کردن . از تعجب چشمام گرد شده بود . آخه فکر میکردم که تا تولدم دو سه روزی مونده و اصلا هم فکر نمیکردم که رشا یادش مونده باشه . هرچند که تو این دوازده سال و اندی باهم بودنمون هیچ وقت هیچ مناسبتی رو فراموش نکرده . نیم ساعت هم بهم وقت داد تا اومدن مهمونا ( مثلا برای سورپرایز پارتی ) حاضر بشم و یه شب خیلی خیلی بیاد موندنی رو برام ساخت .  

گفتی که درحالیکه بچه تو بغلت خوابیده بود ، رفتی برام کیک و کادو خریدی . یک عالمه هم کار برای مهمونی کرده بودی . اگر بدونی زحماتت چقدر برام ارزش دارن . اگر بدونی چقدر خوشحالم کردی . مرسی عزیز دل خودم .

مرسی از همتون که با تلفنها و کامنتهای پرمحبتون منو شرمنده کردین . لاو یو آل

خوش باشین

تو سفرمون به هاوایی به خاطر دخملمون از باغ وحشش هم دیدن کردیم . باغ وحش خیلی کامل و قشنگیه . طراحی فضای سبزش حرف نداره . جالبترین منظره ای هم که دیدم این بود که بالای یه سری درخت خیلی خیلی بلند یک عالمه طاووس بودن . من اصلا نمیدونستم که طاووسها هم میتونن پرواز کنن . اونم با همچین دمهای بلندی ! عکس زیری هم از همون درختایی هست که تارزان ازشون آویزون میشد .

یه روز بعد از ظهر هم تور گرفتیم و دور جزیره رو گشتیم .

اول مارو به یک معبد بودائی ژاپنی بنام بردن Byodo-In Temple . این معبد دقیقا شبیه یکی از معابد ژاپنی در جنوب کیوتو ساخته شده که قدمت نهصد و پنجاه ساله داره . از اونجایی که حدود ۲۴ درصد جمعیت هاوایی رو ژاپنی ها تشکیل میدن ، این معبد رو در حدود سال ۱۹۶۰ بمناسبت صدمین سالگرد مستقر شدن اولین مهاجران کارگر ژاپنی ( برای کار در مزارع نیشکر)  در این جزیره ساخته اند .

عکس زیری از مجسمه بودا هست به ارتفاع نه فوت که بزرگترین مجسمه تراشیده از چوب در نهصد سال اخیره و با روکش طلا پوشیده شده .

بعد هم از قسمت شرقی شهر که زمانی مرکز مهم کاشت آناناس و نیشکر بود دیدن کردیم . عکس زیری از درختان بومی هاوایی هست که از آفریقا به اینجا آورده شده و چهار فصل سال گل دارن .

 بعد به قسمت شمالی جزیره رفتیم که معروفترین ساحلهای موج سواری در دنیا رو دارن و مرکز برگزاری مسابقات جهانی هست . در فصل موج سواری که همون دسامبر و ژانویه هست ، ارتفاع موجها به اندازه یک ساختمان سه طبقه میشه . راستی تو دریاشون کوسه هم زیاده اما میگن مرگ میر بخاطر حمله کوسه درحدود دونفر درساله که خیلی کمتر از مرگ و میر بخاطر افتادن نارگیل رو کله است !

شب آخرهم رفتیم دیدن سیرک هاوایی . هی بهدونه میپرسید کجا میریم . منم اشتباه کردم و بهش گفتم همونجایی که دلقک دارن . برنامه شون بیشتر آکروبات بازی بود اما جالب و سرگرم کننده بود . اصلا هم یادم نبود که یکی از برنامه های تلوزیونی مورد علاقه دخملمون clown town هست و بدبختانه این سیرک یه دونه هم دلقک نداشت . به خاطر همین از اول برنامه تا آخرش فقط یه بند پرسید پس کلاون ها کجان؟  

از رقصهای محشری هم تو چند روز اخیر به مناسبتهای مختلف دیدم هم نگم بهتره . اونقدر هیجان انگیز و قشنگ هستن که قابل تعریف نیست . فوق العاده فوق العاده عالی . یکی از این دامنهای ریش ریشی برگی رو تن بهدونه کردم با یه گل سرخابی رو سرش و دوتا نارگیل جای سوتینش با یه گردنبند گوش ماهی  . ( ست این مدل لباس رو همه جا به قیمت ده دلار میفروشن ) دم دریا همه براش حسابی غش و ضعف کردن . 

شب آخر اقامتمون هم دم یکی از استخر های هتل رقص آتیش برگزار کردن و بعدش هم بمدت ده دقیقه یه آتیش بازی قشنگ راه انداختن  . حسن ختام خیلی خوبی بود .

عکسای زیری هم از محوطه درون فرودگاه هانولولو هست .

 اینهم چند تا لینک جالب : من نمیدونم که چجوری میشه تو وبلاگم  فیلمهای یوتیوب رو بذارم که همه لذتشو ببرین . اگر میشه بهم بگین چجوری تا براتون بذارم .

موج بزرگ

رقص محلی

رقصهای محلی در مرکز Polynesian Cultural Center

پ ن : آقا جون من این عکسارو میذارم اینجا که یکم از این روزمرگی های زندگی حواستون پرت بشه . من نه ادعای اینو دارم که دارم درس تاریخ و جغرافی میدم و نه اصلا برام مهمه که اوقات فراغتتون رو پر کنم . هرچی اینجا مینویسم همون چیزایی هست که دیدم و شنیدم و یا جایی خوندم و اصلا از صحت و سقمشون خبر ندارم . فقط هم واسه این هر از گاهی یه چیزی مینویسم که دوستام که اینجارو میخونن ، از حالم باخبر باشن . وگرنه اونقدر مشغله دارم که وبلاگ جایی تو زندگی روزانه ام نداره و از این بابت خیلی هم خوشحالم . نیاین هی یقه منو واسه هر غلطی پاره پوره کنین . اگر نوشتم کشور هاوایی ، منظورم همون ایالت هاوایی بوده . اولش که گفتم که برای وارد شدن به کشور آمریکا.... نه ؟ اما اینو مخصوصا  برای این نوشتم که به گفته راهنمای تورمون، با وجود اینکه سالهاست که از استعمار هاوایی میگذره ، اما مردم هاوایی که اونجا بدنیا اومده باشن ، هیچ وقت نمیگن که اهل آمریکا هستن و خودشون رو Hawaiian مینامند و دیگه اینکه اهالی اونجا از هر کشوری که پیشینه شون باشه ، اون رو فراموش نمیکنن و نسل اندر نسل اونو میگن . مثلا خیلی ها نسلسون برمیگرده به هفت کشور مختلف و بعد با یکی ازدواج میکنن که اونم اجدادش از هشت کشور مختلف هست . بچه شون اصلیتش میشه مال ۱۵ کشور مختلف! اینا رو راهنمای تورمون که اهل هاوایی بود گفته نه من . مردمش هم وقتی که میفهمیدن که ما اهل کانادا هستیم ، میگفتن که هاوایی توریست آمریکایی و کانادایی زیاد داره .    

خوش باشین  

صبح زود بیدار شدیم و با کمال آرامش بعد از دادن بارهامون رفتیم به سمت اداره ایمیگریشن آمریکا . از اونجایی که محل تولد ما ایرانه و در چند سال اخیر هم سفر به ایران داشتیم، هربار که به آمریکا وارد میشیم باید انگشت نگاری بشیم. جلومون یه دختر کانادائی نشسته و داره زار زار گریه میکنه و هی میگه بعد از یک عمری برنامه مسافرت ریختیم و اینطوری شد . قسمت انگشت نگاری معمولا اونقدر آدمو معطل میکنن که بعضیها مثل همین دختره ( البته کار پسری که باهاش بود طول کشیده بود و بنظر میرسید که از اهالی کشورهای جنوبی آمریکا باشه ) پروازشون رو از دست میدن . بعدش هم یه خانوم و آقای ایرانی اومدن جلومون نشستن و گفتن که اونا هم دفعه پیش پروازشون رو به لوس آنجلس از دست دادن . دیگه نوبت این بود که مارو صدا کنن که یک دفعه سه چهار نفری بدون نوبت و فقط با حرف زدن با مامورها رفتن تو . یکیشون هم یه سرباز کانادایی بود که همون پرواز مارو داشت . وقت پرواز ماها هم داشت دیر میشد و من واقعا کفری شده بودم و رفتم کمی بلند بلند با یکی از آفیسرها حرف زدم که چه معنی داره که هرکی میاد و بی نوبت میره تو ... خلاصه اگر بدونین با چه حرص خوردنی کارمون رو کردیم و بدو بدو به سمت چک کیفهای دستیمون رفتیم و من بهشون گفتم هرچی میخواین بردارین و بذارین ما بریم .  ما با سرعت نور دویدیم به سمت گیت پرواز و دیدیم که در رو بستن و هواپیما آماده بلند شدنه . واقعا از شانس ما بود که پروازمون چند دقیقه تاخیر داشت و تونستیم بگیریمش . تو هواپیما از استرس اشکم دراومده بود و هی میگفتم که محاله پامو بذارم این کشور خراب شده .

پنج ساعت و نیم پرواز داشتیم . به ایالت زیبای هاوایی . جزیره OAHU شهر هانولولو . هوای مست کننده . آفتاب داغ . ساحلهای شنی محشر . شهر غرق گل مخصوصا انواع ارکیده های رنگارنگ . پر از پرنده های خوش صدا . همه چیز یه رنگ دیگه داره . هر چی از قشنگی اینجا بگم کمه . یه بهشت واقعی . جای همتون واقعا خالی .

قسمتی از شهر که خیلی زیباتر درست شده و محل تجمع بیشترین هتلها و توریستهای شهره ، Waikiki نام داره و هتلی که ما توش بودیم واقعا زیباترین جای این منطقه بود . Hilton Hawaiian Village

این هتل تشکیل شده از ۶ برج بزرگ و چند تا استخر بینشون که درست چسبیده به دریاست . تمام فروشگاههای مارک معروف اینجا شعبه دارن و پر از انواع رستورانهای جور واجوره . هر گوشه هتل یه گروهی دارن موسیقی میزنن و پر از انواع پرنده های مختلف و قشنگ از کبوتر و قمری و طوطی گرفته تا پنگوئن و فلامینگو و ... است .

عکس زیری از منطقه ای در هتل هست که به شکل یک دهکده ژاپنی درست شده .

عکس زیری هم قسمت رزرو تور امریکن اکسپرس در هتله .

هاوایی تشکیل شده از ۶ جزیره آتشفشانی . یکی از قشنگترین جزیره های با طبیعت زیبا هم جزیره Maui هست  . تنها جزیره ای که هنوز آتشفشان فعال داره ، big Island هست . همین جزیره اواهو که ما رفتیم از دو جزیره تشکیل شده که وسطشون با فوران گدازه ها به مرور به هم چسبیده شدن .

ادامه دارد ............

پ ن : عکسهای این پست همه مال هتلمون هست

سال نو همه شما ایرانیهای دلپاک و دوست داشتنی مبارک باشه . برای تک تکتون آروزی سالی سرشار از سلامتی و دلخوشی و آرامش میکنم .

هفته آخر امتحانامه و بیشتر شبها یکی دوساعت بیشتر نمیخوابم . از همه شما دوستای عزیز دلم ممنون بابت تبرکها و مهربونیاتون . هفته دیگه از خجالتتون درمیام .چند وقت پیش یه دوستی بهم گفت که زندگیم مثل یه action movieمیمونه . اگر براتون تعریف کنم که روزهام چه جوری میگذرن خنده تون میگیره. شب فقط دوساعت خوابیدم . دختره رو صبحونه دادم و خودمم یه چیزی قورت دادم که غش نکنم . ناهارشو درست کردم و سر ساعت نه و نیم بردمش مهدکودک و بعدش رفتم خونه و یک ساعت رو نقشه هام کار کردم و بعد گاز دادم مطب جراح و دوساعت ونیم جراحی شدم و بعد اومدم بیرون . به رشا زنگ زدم که کارم تموم شده . تمام تنم میلرزید و همه دهنم پر خون بود . عین بیشتر مریضها که بعد عمل لرز دارن و گریه شون میگیره، منم دلم فقط یه بغل نرم میخواست که لوسم کنه . بعد عین آدمای مست که تلو تلو میخورن تا خونه رو پیچ و واپیچ رانندگی . خیلی درد داشتم اما خوشبختانه چند ساعتی بیشتر نبود . با همون حالم رو پروژه هام کار کردم . ساعت پنج و نیم دختره رو از مهدش برداشتم . یه عصرونه کامل بهش دادم و کمی باهاش  مشغول بودم تا رشا بیاد و تحویلش بگیره . بعد تا ساعت ۸ صبح فرداش رو پروژه هام کار کردم . این وسط هم شام دختره رو دادم و کتاب قبل خوابشو خوندم و خورده فرمایشات دیگه....  بعد یک ساعت و نیم خوابیدم . خداییش اصلا نمیتونستم بیدار شم و فقط بهدونه که شروع کرد رو شکمم بپر بپر کردن ، خواب از سرم پرید  و بعد رفتم سر کلاسهام . نیم ساعت زنگ تعطیل بین کلاسهارو بدو بدو یه چیزی خوردم و کارهای یکی از پروژه هامو که باید تحویل میدادم کردم . تا ساعت ده شب هم که کلاس داشتم . ساعت حدودای هشت شب برای اولین بار  سر کلاس واقعا نمیتونستم چشمامو باز نگه دارم . وقتی دیدم بعضی بچه ها راحت خوابیدن ، منم چشمامو بستم و همون ده دقیقه کلی شارژم کرد. بعدش سرو مرو گنده و شاد و شنگول اومدم خونه تا شام دخترمو بدم و .... باز روز از نو و روزی از نو . البته خوشبختانه این برنامه همیشگی من نیست . بلکه تا دختره خونه هست که همش با اون مشغولم و تا باباش میاد با ایشون و بعد که همه شام  خوردن و خوابیدن ، من تازه میشینم سرکارام . فکر کنم با اینهمه فشاری که به خودم میارم و زندگی رو جدی میگیرم بزودی بمیرم و همه رو راحت کنم . اونوقت رو سنگ قبرم بنویسین زندگی رو زیادی جدی گرفت . ایدئال طلبیش کشتش . اما با تمام وجودش عشق ورزید و خوشحال بود . یه مشگ به تمام معنا .  

راستی من برای اولین بار سبزه ام خیلی قوزمیت شده بود . تازه همونشم یادم رفت سر هفت سین بذارم . بقول رشا آدم باید دلش سبز باشه که مال ما هست . اونم از مدل فسفری جیغیش .

من یه عقیده احمقانه دارم و اون اینه که سال رو هرجوری شروع کنی ، معمولا تا تهش هموجوری ادامه میدی . واسه همین بعضیا میگن با فسق فجور شروع کنن که تا تهش به حال و حول باشه ! البته منظورم روابط حسنه زناشوئی هست . آقایون موافقن دیگه نه ؟ شما خانوما هی اه و اوه کنین خوب ؟ دلتون میخواد بگین شماها سال رو چه جوری شروع کردین ؟

یه چیز دیگه . اون پست قبلی رو فقط چون بانمک بود اینجا گذاشتم که بخندین . اینقدر زندگی رو جدی نگیرین بابا . بعضی ها هم اومدین و گفتین اینا اسپم هست و واسه همه میاد . منم رفتم به این بابا تو همون جایی که پروفایلش هست... نوشتم که فلانی شوخیت گرفته ؟ مگه چشم نداری و ندیدی که من مزدوجم و این حرفا . اونم جواب نوشت :

I am sorry, but u look so nice and if u have a sister or a friend who
willing to get married and have their own family i be happy ,if u
introduce them to me

thanks
I wish u always be younge and happy

 قراره امسال یه سال محشر ، بهتر از همه سالهای گذشته باشه . میدونستین ؟ خوش باشین .

پ ن : حال دوباره خونی این متن رو ندارم . به بزرگواری خودتون چرت و پرت نویسی های منو ببخشید . گاتی پاتی کردم والا . فقط خواستنم یه عرض اندامی کرده باشم !!!  شب بخیر