پری دریائی

اینجا یکشنبه روز مادر بود . بهدونه چند روزیه که یه مدرسه جدید میره . این مدت رو خیلی دنبال یه مدرسه خوب میگشتم که با اون چیزایی که من مد نظرم بود سازگار باشه . درمورد این مدرسه جدید و متد تدریسشون بعدا مینویسم ( بخاطر خانوم شین هم که شده ) . حالا دیگه دخترم Preschooll میره که مخصوص بچه های سه سال تا پنج ساله . ضمن اینکه مانتسری هم هست  و باید از این لباسهای فرم و دامن پلیسه ای و .... بپوشه . روز جمعه وقتی که رفتم دنبال بهدونه ، دیدم دوید و اومد و داد زد سورپرایززززززززز و یه بسته کادو شده خیلی بانمک بهم داد . روش یه قوری با کاغذ بریده بودن که روشو خودش نقاشی کرده بود و قلب چسبونده بود و توش برام نوشته بود :

Dear Mom

Happy mother's day

Love...

و روشو با عکس برگردون تزئین کرده بود و یک طرفش رو هم یه بسته چای تی بگ چسبونده بود . یه قاب کوچولو هم با چوب بستنی برام درست کرده بود که یه متن خیلی قشنگی توش نوشته و دورشو خط خطی نقاشی کرده بود و روی نوشته ها هم عکس دستشو نقاشی کرده .

وقتی هم که اینارو بهم داد تند تند شروع کرد یه آهنگی خوندن که میگفت If you want a dance, بعد تند تند باسنشو قر میدادو میخونه Dance dance dance و بعد میخونه If you want a hug, I give a big one و بعدش محکم بغلم میکنه و بعدش If you want a kiss، بعدش یه ماچ آبدار بهم میده و بعدش همینطوری تند تند انگلیسی بلغور میکنه و منم با دهن باز نگاهش میکنم که کی اینقدر بلبل زبون شده و انگلیسی رو با لهجه غلیظ کامل و بی اشتباه حرف میزنه .

اگر بدونین چقدر از گرفتن این کادو خوشحال شدم . درضمن اینکه نتونستم برای باز کردنش تا یکشنبه صبر کنم و همون جمعه نصفه شبی بازش کردم و خیلی خیلی بهم چسبید . البته  خوب شد که ازش عکس گرفتم که برام یادگاری بمونه چون فرداش دیدم که گرفتتش زیر آب و همه گلهاشو ریز ریز کرده و دیگه از لاشه اش هیچی نمونده .

اینروزا دخترم واقعا واقعا بزرگ شده . هنوزم خیلی شیطون و با انرژی هست . هنوزم عین این خانوم رئیسا دستاشو به کمرش میزنه و محکم و مصمم دستور میده که بهش میگم میخواد مبصر مدرسه موشا بشه . اما هر روز اونقدر حرفای بانمک و گنده تر از سنش میزنه که دلم براش غش و ضعف میره . مثل اون روزی که من میخوام تندی حاضر شم و لخت جلوی کمدم ایستادم و لباس پیدا نمیکنم بپوشم ( مرضی که خیلی خانوما باهاش درگیرن ) و بعد با خنده به بهدونه میگم میدونی دخترم ، مامیت هیچ وقت لباس نداره بپوشه و اون بغلم میکنه و آروم برای دلگرمی چندتا میزنه پشتم و میگه Momy you'll be fine !

 یه چیز خیلی بانمک دیگه هم که اینروزا هی میگه اینه که وقتی یه کاری رو خراب میکنه و یا نمیتونه ، میگه Oh men !

 دیگه اینکه خیلی دلم میخواست که از روزهای فوق العاده ای که دارم و پروژه هام و آدمای جالبی که تو این مدت باهاشون آشنا میشم بنویسم اما اصلا وقتشو ندارم . اینروزا اونقدر سرم شلوغه که ده دقیقه هم غنیمته و مجبورم که از خواب و استراحتم بزنم . دارم روی یه پروژه بزرگ برای دیزاین سوئیتهای سه طبقه ۱۸ واحدی یک هتل کار میکنم . از مبلمان و سرویس خوابش و آشپز خونه اش گرفته تا کف زمینش و کاغد دیواریش و .... یک کتابچه چهل پنجاه صفحه ای فقط نوشتن Furniture specification این پروژه هست . همه گروههای این پروژه چهار یا پنج نفرن . از شانس من هم گروهی من فقط یه دختر Dumb blond بی خاصیت هست که با درکونی هم نمیشه ازش کار کشید و این یعنی تمام بار این پروژه رو دوش منه که خیلی منو کلافه میکنه  . با بقیه درسهایی که این ترم دارم و مخصوصا نقشه کشی های سه بعدیم و امتحانهام ، واقعا واقعا وقت کم آوردم و استرس زیادی پیدا کردم .

خوش باشین و شنگول

از چند روز پیش هی رشا میپرسید که تو سه شنبه ها که از کلاس میای خونه خسته هستی؟ منم هی میگفتم که نخیر چرا خسته باشم . خیلی هم شنگول و پر انرژی هستم  . دیشب کارم تو کالج طول کشید و تقریبا یک ساعتی دیرتر اومدم بیرون . دو شب متوالی بود که فقط دوساعت میخوابیدم اما درعوض بهترین کار کلاس رو تحویل دادم  و بابت کل روز خوبی که داشتم خر کیف بودم . یک ساعتی هم تو ترافیک گیر کردم . تا در خونه رو باز کردم ، دوتا عشق زندگیم ریختن رو سرم و منو با هپی برت دی و ماچ ماچ بازی و قر و کادو سورپرایز کردن . از تعجب چشمام گرد شده بود . آخه فکر میکردم که تا تولدم دو سه روزی مونده و اصلا هم فکر نمیکردم که رشا یادش مونده باشه . هرچند که تو این دوازده سال و اندی باهم بودنمون هیچ وقت هیچ مناسبتی رو فراموش نکرده . نیم ساعت هم بهم وقت داد تا اومدن مهمونا ( مثلا برای سورپرایز پارتی ) حاضر بشم و یه شب خیلی خیلی بیاد موندنی رو برام ساخت .  

گفتی که درحالیکه بچه تو بغلت خوابیده بود ، رفتی برام کیک و کادو خریدی . یک عالمه هم کار برای مهمونی کرده بودی . اگر بدونی زحماتت چقدر برام ارزش دارن . اگر بدونی چقدر خوشحالم کردی . مرسی عزیز دل خودم .

مرسی از همتون که با تلفنها و کامنتهای پرمحبتون منو شرمنده کردین . لاو یو آل

خوش باشین

تو سفرمون به هاوایی به خاطر دخملمون از باغ وحشش هم دیدن کردیم . باغ وحش خیلی کامل و قشنگیه . طراحی فضای سبزش حرف نداره . جالبترین منظره ای هم که دیدم این بود که بالای یه سری درخت خیلی خیلی بلند یک عالمه طاووس بودن . من اصلا نمیدونستم که طاووسها هم میتونن پرواز کنن . اونم با همچین دمهای بلندی ! عکس زیری هم از همون درختایی هست که تارزان ازشون آویزون میشد .

یه روز بعد از ظهر هم تور گرفتیم و دور جزیره رو گشتیم .

اول مارو به یک معبد بودائی ژاپنی بنام بردن Byodo-In Temple . این معبد دقیقا شبیه یکی از معابد ژاپنی در جنوب کیوتو ساخته شده که قدمت نهصد و پنجاه ساله داره . از اونجایی که حدود ۲۴ درصد جمعیت هاوایی رو ژاپنی ها تشکیل میدن ، این معبد رو در حدود سال ۱۹۶۰ بمناسبت صدمین سالگرد مستقر شدن اولین مهاجران کارگر ژاپنی ( برای کار در مزارع نیشکر)  در این جزیره ساخته اند .

عکس زیری از مجسمه بودا هست به ارتفاع نه فوت که بزرگترین مجسمه تراشیده از چوب در نهصد سال اخیره و با روکش طلا پوشیده شده .

بعد هم از قسمت شرقی شهر که زمانی مرکز مهم کاشت آناناس و نیشکر بود دیدن کردیم . عکس زیری از درختان بومی هاوایی هست که از آفریقا به اینجا آورده شده و چهار فصل سال گل دارن .

 بعد به قسمت شمالی جزیره رفتیم که معروفترین ساحلهای موج سواری در دنیا رو دارن و مرکز برگزاری مسابقات جهانی هست . در فصل موج سواری که همون دسامبر و ژانویه هست ، ارتفاع موجها به اندازه یک ساختمان سه طبقه میشه . راستی تو دریاشون کوسه هم زیاده اما میگن مرگ میر بخاطر حمله کوسه درحدود دونفر درساله که خیلی کمتر از مرگ و میر بخاطر افتادن نارگیل رو کله است !

شب آخرهم رفتیم دیدن سیرک هاوایی . هی بهدونه میپرسید کجا میریم . منم اشتباه کردم و بهش گفتم همونجایی که دلقک دارن . برنامه شون بیشتر آکروبات بازی بود اما جالب و سرگرم کننده بود . اصلا هم یادم نبود که یکی از برنامه های تلوزیونی مورد علاقه دخملمون clown town هست و بدبختانه این سیرک یه دونه هم دلقک نداشت . به خاطر همین از اول برنامه تا آخرش فقط یه بند پرسید پس کلاون ها کجان؟  

از رقصهای محشری هم تو چند روز اخیر به مناسبتهای مختلف دیدم هم نگم بهتره . اونقدر هیجان انگیز و قشنگ هستن که قابل تعریف نیست . فوق العاده فوق العاده عالی . یکی از این دامنهای ریش ریشی برگی رو تن بهدونه کردم با یه گل سرخابی رو سرش و دوتا نارگیل جای سوتینش با یه گردنبند گوش ماهی  . ( ست این مدل لباس رو همه جا به قیمت ده دلار میفروشن ) دم دریا همه براش حسابی غش و ضعف کردن . 

شب آخر اقامتمون هم دم یکی از استخر های هتل رقص آتیش برگزار کردن و بعدش هم بمدت ده دقیقه یه آتیش بازی قشنگ راه انداختن  . حسن ختام خیلی خوبی بود .

عکسای زیری هم از محوطه درون فرودگاه هانولولو هست .

 اینهم چند تا لینک جالب : من نمیدونم که چجوری میشه تو وبلاگم  فیلمهای یوتیوب رو بذارم که همه لذتشو ببرین . اگر میشه بهم بگین چجوری تا براتون بذارم .

موج بزرگ

رقص محلی

رقصهای محلی در مرکز Polynesian Cultural Center

پ ن : آقا جون من این عکسارو میذارم اینجا که یکم از این روزمرگی های زندگی حواستون پرت بشه . من نه ادعای اینو دارم که دارم درس تاریخ و جغرافی میدم و نه اصلا برام مهمه که اوقات فراغتتون رو پر کنم . هرچی اینجا مینویسم همون چیزایی هست که دیدم و شنیدم و یا جایی خوندم و اصلا از صحت و سقمشون خبر ندارم . فقط هم واسه این هر از گاهی یه چیزی مینویسم که دوستام که اینجارو میخونن ، از حالم باخبر باشن . وگرنه اونقدر مشغله دارم که وبلاگ جایی تو زندگی روزانه ام نداره و از این بابت خیلی هم خوشحالم . نیاین هی یقه منو واسه هر غلطی پاره پوره کنین . اگر نوشتم کشور هاوایی ، منظورم همون ایالت هاوایی بوده . اولش که گفتم که برای وارد شدن به کشور آمریکا.... نه ؟ اما اینو مخصوصا  برای این نوشتم که به گفته راهنمای تورمون، با وجود اینکه سالهاست که از استعمار هاوایی میگذره ، اما مردم هاوایی که اونجا بدنیا اومده باشن ، هیچ وقت نمیگن که اهل آمریکا هستن و خودشون رو Hawaiian مینامند و دیگه اینکه اهالی اونجا از هر کشوری که پیشینه شون باشه ، اون رو فراموش نمیکنن و نسل اندر نسل اونو میگن . مثلا خیلی ها نسلسون برمیگرده به هفت کشور مختلف و بعد با یکی ازدواج میکنن که اونم اجدادش از هشت کشور مختلف هست . بچه شون اصلیتش میشه مال ۱۵ کشور مختلف! اینا رو راهنمای تورمون که اهل هاوایی بود گفته نه من . مردمش هم وقتی که میفهمیدن که ما اهل کانادا هستیم ، میگفتن که هاوایی توریست آمریکایی و کانادایی زیاد داره .    

خوش باشین  

صبح زود بیدار شدیم و با کمال آرامش بعد از دادن بارهامون رفتیم به سمت اداره ایمیگریشن آمریکا . از اونجایی که محل تولد ما ایرانه و در چند سال اخیر هم سفر به ایران داشتیم، هربار که به آمریکا وارد میشیم باید انگشت نگاری بشیم. جلومون یه دختر کانادائی نشسته و داره زار زار گریه میکنه و هی میگه بعد از یک عمری برنامه مسافرت ریختیم و اینطوری شد . قسمت انگشت نگاری معمولا اونقدر آدمو معطل میکنن که بعضیها مثل همین دختره ( البته کار پسری که باهاش بود طول کشیده بود و بنظر میرسید که از اهالی کشورهای جنوبی آمریکا باشه ) پروازشون رو از دست میدن . بعدش هم یه خانوم و آقای ایرانی اومدن جلومون نشستن و گفتن که اونا هم دفعه پیش پروازشون رو به لوس آنجلس از دست دادن . دیگه نوبت این بود که مارو صدا کنن که یک دفعه سه چهار نفری بدون نوبت و فقط با حرف زدن با مامورها رفتن تو . یکیشون هم یه سرباز کانادایی بود که همون پرواز مارو داشت . وقت پرواز ماها هم داشت دیر میشد و من واقعا کفری شده بودم و رفتم کمی بلند بلند با یکی از آفیسرها حرف زدم که چه معنی داره که هرکی میاد و بی نوبت میره تو ... خلاصه اگر بدونین با چه حرص خوردنی کارمون رو کردیم و بدو بدو به سمت چک کیفهای دستیمون رفتیم و من بهشون گفتم هرچی میخواین بردارین و بذارین ما بریم .  ما با سرعت نور دویدیم به سمت گیت پرواز و دیدیم که در رو بستن و هواپیما آماده بلند شدنه . واقعا از شانس ما بود که پروازمون چند دقیقه تاخیر داشت و تونستیم بگیریمش . تو هواپیما از استرس اشکم دراومده بود و هی میگفتم که محاله پامو بذارم این کشور خراب شده .

پنج ساعت و نیم پرواز داشتیم . به ایالت زیبای هاوایی . جزیره OAHU شهر هانولولو . هوای مست کننده . آفتاب داغ . ساحلهای شنی محشر . شهر غرق گل مخصوصا انواع ارکیده های رنگارنگ . پر از پرنده های خوش صدا . همه چیز یه رنگ دیگه داره . هر چی از قشنگی اینجا بگم کمه . یه بهشت واقعی . جای همتون واقعا خالی .

قسمتی از شهر که خیلی زیباتر درست شده و محل تجمع بیشترین هتلها و توریستهای شهره ، Waikiki نام داره و هتلی که ما توش بودیم واقعا زیباترین جای این منطقه بود . Hilton Hawaiian Village

این هتل تشکیل شده از ۶ برج بزرگ و چند تا استخر بینشون که درست چسبیده به دریاست . تمام فروشگاههای مارک معروف اینجا شعبه دارن و پر از انواع رستورانهای جور واجوره . هر گوشه هتل یه گروهی دارن موسیقی میزنن و پر از انواع پرنده های مختلف و قشنگ از کبوتر و قمری و طوطی گرفته تا پنگوئن و فلامینگو و ... است .

عکس زیری از منطقه ای در هتل هست که به شکل یک دهکده ژاپنی درست شده .

عکس زیری هم قسمت رزرو تور امریکن اکسپرس در هتله .

هاوایی تشکیل شده از ۶ جزیره آتشفشانی . یکی از قشنگترین جزیره های با طبیعت زیبا هم جزیره Maui هست  . تنها جزیره ای که هنوز آتشفشان فعال داره ، big Island هست . همین جزیره اواهو که ما رفتیم از دو جزیره تشکیل شده که وسطشون با فوران گدازه ها به مرور به هم چسبیده شدن .

ادامه دارد ............

پ ن : عکسهای این پست همه مال هتلمون هست

سال نو همه شما ایرانیهای دلپاک و دوست داشتنی مبارک باشه . برای تک تکتون آروزی سالی سرشار از سلامتی و دلخوشی و آرامش میکنم .

هفته آخر امتحانامه و بیشتر شبها یکی دوساعت بیشتر نمیخوابم . از همه شما دوستای عزیز دلم ممنون بابت تبرکها و مهربونیاتون . هفته دیگه از خجالتتون درمیام .چند وقت پیش یه دوستی بهم گفت که زندگیم مثل یه action movieمیمونه . اگر براتون تعریف کنم که روزهام چه جوری میگذرن خنده تون میگیره. شب فقط دوساعت خوابیدم . دختره رو صبحونه دادم و خودمم یه چیزی قورت دادم که غش نکنم . ناهارشو درست کردم و سر ساعت نه و نیم بردمش مهدکودک و بعدش رفتم خونه و یک ساعت رو نقشه هام کار کردم و بعد گاز دادم مطب جراح و دوساعت ونیم جراحی شدم و بعد اومدم بیرون . به رشا زنگ زدم که کارم تموم شده . تمام تنم میلرزید و همه دهنم پر خون بود . عین بیشتر مریضها که بعد عمل لرز دارن و گریه شون میگیره، منم دلم فقط یه بغل نرم میخواست که لوسم کنه . بعد عین آدمای مست که تلو تلو میخورن تا خونه رو پیچ و واپیچ رانندگی . خیلی درد داشتم اما خوشبختانه چند ساعتی بیشتر نبود . با همون حالم رو پروژه هام کار کردم . ساعت پنج و نیم دختره رو از مهدش برداشتم . یه عصرونه کامل بهش دادم و کمی باهاش  مشغول بودم تا رشا بیاد و تحویلش بگیره . بعد تا ساعت ۸ صبح فرداش رو پروژه هام کار کردم . این وسط هم شام دختره رو دادم و کتاب قبل خوابشو خوندم و خورده فرمایشات دیگه....  بعد یک ساعت و نیم خوابیدم . خداییش اصلا نمیتونستم بیدار شم و فقط بهدونه که شروع کرد رو شکمم بپر بپر کردن ، خواب از سرم پرید  و بعد رفتم سر کلاسهام . نیم ساعت زنگ تعطیل بین کلاسهارو بدو بدو یه چیزی خوردم و کارهای یکی از پروژه هامو که باید تحویل میدادم کردم . تا ساعت ده شب هم که کلاس داشتم . ساعت حدودای هشت شب برای اولین بار  سر کلاس واقعا نمیتونستم چشمامو باز نگه دارم . وقتی دیدم بعضی بچه ها راحت خوابیدن ، منم چشمامو بستم و همون ده دقیقه کلی شارژم کرد. بعدش سرو مرو گنده و شاد و شنگول اومدم خونه تا شام دخترمو بدم و .... باز روز از نو و روزی از نو . البته خوشبختانه این برنامه همیشگی من نیست . بلکه تا دختره خونه هست که همش با اون مشغولم و تا باباش میاد با ایشون و بعد که همه شام  خوردن و خوابیدن ، من تازه میشینم سرکارام . فکر کنم با اینهمه فشاری که به خودم میارم و زندگی رو جدی میگیرم بزودی بمیرم و همه رو راحت کنم . اونوقت رو سنگ قبرم بنویسین زندگی رو زیادی جدی گرفت . ایدئال طلبیش کشتش . اما با تمام وجودش عشق ورزید و خوشحال بود . یه مشگ به تمام معنا .  

راستی من برای اولین بار سبزه ام خیلی قوزمیت شده بود . تازه همونشم یادم رفت سر هفت سین بذارم . بقول رشا آدم باید دلش سبز باشه که مال ما هست . اونم از مدل فسفری جیغیش .

من یه عقیده احمقانه دارم و اون اینه که سال رو هرجوری شروع کنی ، معمولا تا تهش هموجوری ادامه میدی . واسه همین بعضیا میگن با فسق فجور شروع کنن که تا تهش به حال و حول باشه ! البته منظورم روابط حسنه زناشوئی هست . آقایون موافقن دیگه نه ؟ شما خانوما هی اه و اوه کنین خوب ؟ دلتون میخواد بگین شماها سال رو چه جوری شروع کردین ؟

یه چیز دیگه . اون پست قبلی رو فقط چون بانمک بود اینجا گذاشتم که بخندین . اینقدر زندگی رو جدی نگیرین بابا . بعضی ها هم اومدین و گفتین اینا اسپم هست و واسه همه میاد . منم رفتم به این بابا تو همون جایی که پروفایلش هست... نوشتم که فلانی شوخیت گرفته ؟ مگه چشم نداری و ندیدی که من مزدوجم و این حرفا . اونم جواب نوشت :

I am sorry, but u look so nice and if u have a sister or a friend who
willing to get married and have their own family i be happy ,if u
introduce them to me

thanks
I wish u always be younge and happy

 قراره امسال یه سال محشر ، بهتر از همه سالهای گذشته باشه . میدونستین ؟ خوش باشین .

پ ن : حال دوباره خونی این متن رو ندارم . به بزرگواری خودتون چرت و پرت نویسی های منو ببخشید . گاتی پاتی کردم والا . فقط خواستنم یه عرض اندامی کرده باشم !!!  شب بخیر

ای بابا من که همه جا تو پروفایلم نوشتم که شوهر دارم و بچه . بعضی آدما مشنگن یا چی؟ هر روز یکی گیر میده سه پیچ و میل باکسمو پر میکنه از قربون صدقه !!! تازه امروز هم یکی ازم خواستگاری کرده . خنده دار نیست ؟ اینم متن یکی از ای میلهایی که امروز دریافت کردم : ( خدائیش طرف همچین خودشو همه چیز تموم معرفی کرده که آدم مور مورش میشه )

If you think we have something in common, I would very much enjoy receiving your smile/e-mail--THE WORLD ACCORDING TO ME: I laugh when I can and live with the rest. Apologize when I should. Let go of what I cannot change

Kiss slowly. Play hard. Forgive quickly. Take chances. Give everything(well almost). Respect myself. Respect those whom I let into my world

 
Smile until my cheeks hurt. Love to travel. Love life! Learn from my mistakes. Honest. Trustworthy. Reliable. Do what I say I will do. I am an extremely happy go lucky type of guy and you will not see me without a smile on my face. you will not be sorry .Anyway, if you are a MATURE lady that knows what she wants from life and want to get married , then please contact me. I look forward to
hearing from you ,I am 35 yrs, kind, honest, businessman ,kind financially ok ,artist, nice, no games ,I am single, I want to get married as this moment and I am so bussy with my job ( I am real estate broker having my own company ) , I live richmondhill ,canada,I have not been married and no kids,I am clean,d&d free,which I expect from u too.I dont smoke,I drink socially  once a week or twice a month).. ,if u interested I be so happy to hear from u

Thank you

امروز یه روز محشر آفتابی زیباست . دلم فقط میخواست که دست در دست یار بریم پیاده روی . دم همین دریاچه دم خونمون . همینجا که برام مثل بهشته . جات خیلی خالیه .

بیشتر از یک هفته است که بهدونه حالش بده . دوشنبه پیش یک عالمه کار داشتم . چند تا نقشه و یک پرزنتیشن بیست دقیقه ای و یک امتحان . زودتر رفتم دنبال بهدونه و بدو بدو رفتم خرید مایحتاج خوراکی .هنوز پنج دقیقه نشده بود که سر برگردوندم و دیدم بهدونه وسط فروشگاه همینطوری که روی چرخ خرید نشسته ، آورده بالا . بدو بردمش دستشوئی و سعی کردم لباساشو بشورم و یه ژاکت تمیز تنش کنم . سریع پول همون سه تا چیزی که تو چرخ خرید بود رو دادم و گازیدم تا خونه . تو راه هم سه باری بالا آورد . مسیر تا خونه اتوبان بود و نمیشد هرجایی ایستاد اما خوشبختانه دستش یه کیسه داده بودم که همه جا رو کثیف نکنه . حالا با همه این بدبختیا قرار بود یه مهمون عزیزی هم بیاد پیشمون . از آمریکا میمود و نمیتونستم بهش بگم آقا جون وقت بدیه و لطفا نیا . طبق برنامه من قرار بود دو ساعتی وقت برای تمیزکاری خونه و گذاشتن شام و ... داشته باشم که رشا گفت نیم ساعت دیگه میرسیم خونه . بهدونه هم دقیقا ده دقیقه یه بار میاورد بالا و تمااااام لباساشو دونه دونه کثیف میکرد . و همینطور همه جای خونه رو . تا شب موقع خواب همین بساط بود . با یه دستم شام میذاشتم و سالاد و ... و با یکی به بهدونه میرسیدم . حتی آب هم نمیخورد و خیلی بیجون بود . اینجا یه مرکزی هست به اسم nurse line که پرستارهای دوره دیده داره و هر ساعتی از شبانه روز میشه بهشون زنگ زد و اول اطلاعات کامل ازت میگیرن و بعد درمورد بیماریت کمکت میکنن که راهنمائیهاشون خیلی بدردم خورد .

اون شب بعد از خوابیدن بهدونه تا چهار و نیم روی پروژه های نقشه کشیم کار کردم . دو ساعتی هم خوابیدم . صبح کلاس داشتم و باید میرفتم . بهدونه هم پیش رشا موند . تا شب که برگردم انگار کمی بهتر شده بود . یعنی دیگه حالش ده دقیقه یه بار بهم نمیورد و فقط چند بار در طول روز بود . از فرداشم که بیرون روی از پائین و ..... همه هفته همین بساط رو داشتم . الان همه چی قاطی شده . به اضافه سرماخوردگی و سرفه و ...

کارمون شده این که تو همه اتاقای خونه یه کاسه بذاریم برای روز مبادا . شب اول که یه بار هم روی قالیچه ابریشم اتاق خوابمون که هدیه عروسیمون بود ،حالش بد شد و مجبور شدیم که قالیچه رو بشوریم و الان نصف شسته شده اش بدجور به بقیه رنگ داده و یه چیز واقعا خراب مزخرفی شده .

دخترم درطول این هفته همه گوشتای تنش آب شده و یه بچه رنگ و رو پریده با چشمای گود افتاده شده که منو دیوونه میکنه . بسکه من درمورد غذا خوردنش و سلامتیش حساسیت دارم . هفته اصلا خوبی نبود . هیچ شبی بیشتر از دوساعت نخوابیدم . فکر کنم از قیافه منم خستگی میباره .

شب ولنتاین بنظر میرسید که حال دخترم خیلی بد نباشه . برای همین من و رشا گفتیم که برنامه خودمون رو که از ماهها قبل براش برنامه ریزی کرده بودیم ، اجرا کنیم . یه خانومی هست که گاهی بهدونه رو نگه میداره و من خیلی بهش اعتماد دارم . اونشب اومد بهدونه رو از ما گرفت و گفت میبرتش خونه خودشون و شب احتمالا ببرتش خونه ما که بخوابونتش . خلاصه ماها هم با یه کشتی تفریحی رفتیم که مثلا ولانتاین رو بدر کنیم . بدک نبود . شام و اشربه و موزیک . البته نصف اون سه ساعت رو رشا خان حالش بد شده بود و ویروس بهدونه رو گرفته بود و ... سر شام هم که اون خانوم پرستار بهدونه زنگ زده که تو راه خونه ما گم شدن و نمیتونست خونمونو پیدا کنه که منو کمی نگران کرده بود  . همون کوچه های پشتی خونه هی دور خودش میچرخید . بالاخره وقتی که خونه رو پیدا کرد ، رشا هم کمی حالش بهتر شد و ... شب خیلی خوبی بود و خوش گذشت .

طبقه بالای کشتی تفریحی همه تو بغل هم ولو بودن . چند تا زوج که از اول فقط مشغول لب گرفتن بودن  و کارشون زل زدن به چشمای همدیگه بود . طبقه پائین هم بساط بزن و برقص بود . دستای رشا رو گرفتم و میذارم رو باسنم و میگم ببین اینجوری باید برقصی . مثل همون درتی دنسهایی که تو فیلما میبینی . به شوخی میگه آووو جنسیش نکن . میگم بابا همه امشب بخاطر برنامه اون آخر شبشه . این مشروب و  شام و شمع و کادو همش پشمه . کل ماجرا جنسیه . اما قشنگترین جای کشتی طبقه آخرشه . روی Deck . مخصوصا وقتی از زیر پل بورارد و گرن ویل رد میشه . وقتی که شبه و وقتی که سوار یه کشتی هستی ، همه شهر یه منظره دیگه ای داره .  

همه میدونن که کانادائیها چقدر محافظه کار هستن و کلا آدمای زیادی رو مشغول بوس بوس بازی و ور رفتن باهم نمیشه تو خیابونا دید . اما اونشب کل شهر یه فضای دیگه ای داشت و هرگوشه خیابون یه عده که نمیتونستن تا خونشون صبر کنن ، مشغول بودن . جای همه ندید بدید ها خالی .

 خوش باشین .

 پ ن : عکسها فقط جنبه تزئینی دارن 

یکی بهم پیشنهاد داده که اگر بچه خوب غذا نمیخوره که فکر کنم مشکلیه که خیلی از مامانا باهاش سر و کله میزنن ، بچه رو تو تهیه غذا شرکت بدین . بشینونینش رو میز و باهم مواد اولیه رو بریزین و یا یه چاقوی پلاستیکی کند دستش بدین که بعضی چیزا رو خورد کنه و ... من که امتحان کردم و کار میکنه . مشکل اینه که خیلی وقتا آدم اونقدر گرفتاره و درحال بدو بدو هست که تا جای امکان میخواد بچه تو دست و بالش نباشه . دکتر دخترم بهم گفته که بچه بعد از یکسالگی باید خودش غذا بخوره . هله هوله قبل غذا بهش ندین تا خوب گشنه بشه . بعدش بذارین جلوش تا خودش بخوره . هروقت هم شروع به بازی کرد غذا رو از جلوش بردارین . اگر هنوز گرسنه باشه ، یاد میگیره که دفعه بعد بخوره و بازی بازی نکنه . اما متاسفانه واسه من یکی که همش حساسیت دارم که دخترم همه غذاشو بخوره که مثلا مبادا ضعیف بشه ، تاحالا این روش کار نکرده . یعنی میذارم جلوش و هر وقت دیگه خودش نخوره ، شروع میکنم خودم بهش دادن . اونقدر با بازی و شعر و داستان و صد جور دلقک بازی دیگه باید بهش غذا بدم که واقعا از این چند ساعت هدر شده هر روزم بدم میاد . مگه میشه که یه ناهار یا شام یک تا یک و نیم ساعت طول بکشه !

از افتخارات یه مامان خانومی این بود که به بچه اش هر روز با ادا بازی  تمام غذاشو میداده . بعدها که دخترش یه خرس گنده بیست و خورده ای ساله شده بود  هم باز واسه صبحونه اش لقمه میگرفت و میبرد دم اتاقش !!! همینه که بچه های خیلی از ایرانی ها نمیتونن عمرا رو پای خودشون بایستن و هرجای دنیا که برن همش ننه باباشونو میخوان .بچه های لوس و ننر . 

راستی این لینک رو نگاهی بندازین . حاضرین همچین کیکی بخورین ؟